غزل شمارهٔ ۵۲۸۴

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیتی که از شیوه‌ی زندگی و دنیای لذت‌جویان می‌بینم، مانند کسی هستم که بهشت را ترک کرده و به دنیای خوش‌گذران قدم گذاشته‌ام. در این دنیای خوش، سرنوشتی متفاوت و جالب انتظارم را می‌کشد.

برداشت: در این دنیا که پر از ماده و ظواهر است، به خاطر عشق او در دریایی از درد و اندوه غرق شدم و احساس می‌کنم که بهشت را فراموش کرده‌ام.

برداشت: در بهارستان وحدت، گل و خار از یک آب nourish می‌شوند، اما من از روی غفلت در تشخیص خوب و بد دچار اشتباه شده‌ام.

برداشت: چند روزی که بر زمین افتاده‌ام، مطمئناً کسی به فکر حال و روز من خواهد افتاد.

برداشت: وقتی که کسی به درد و دل من از تنهایی‌ام توجهی نمی‌کند، من مانند سنگی بی‌احساس می‌شوم که به خاطر چهره‌ی نازیبایم در معرض قضاوت قرار گرفته‌ام.

برداشت: من که در گِل و مشکلات زندگی غرق شده‌ام، چه فایده‌ای دارد که از آغاز خلقت به گونه‌ای سرنوشت‌ساز بوده‌ام؟