غزل شمارهٔ ۵۲۸۳

برداشت: فکر و خیال در دل آزاد من جایی ندارد، چون لکه و عیبی در دل سپید و ساده من به شمار می‌رود.

برداشت: من مانند قطره‌ای هستم که در ظرفی قرار ندارم، اما وقتی به جوش می‌آیم، دلم به شدت تنگ می‌شود و چون خم‌های دور را می‌بینم، احساس پر شدن از شراب می‌کنم.

برداشت: با اینکه در اوج سختی و مشکلات هستم، اما در دل خود امید و آرزویی بزرگ دارم. به گونه‌ای که حتی آسمان‌ها را نیز تحت تأثیر قرار داده‌ام.

برداشت: هیچ کس مثل خورشید به من توجهی نمی‌کند، حتی با وجود اینکه از بلندی آسمان به زمین افتاده‌ام.

برداشت: من در حالت بی‌تابی به سر می‌برم و نمی‌توانم بر این احساس کنترل داشته باشم. مدت‌هاست که از اوج آسمان، به پایین افتاده‌ام و در این وضعیت به سر می‌برم.

برداشت: من در فضای بی‌مکان پرواز می‌کنم و به موجودات فرشته‌سان نزدیک می‌شوم. پشت دیوار جسمم، به دلیل سستی و تنبلی نتوانسته‌ام خود را به جلو برهانی.

برداشت: چشم‌هایی که من از آن‌ها دشمنی با دین دیده‌ام، مانند بادبان کشتی در دریا، سجاده‌ام را می‌لرزاند و تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: دیدن دربان بزرگان باعث شد که من احساس ناامیدی کنم؛ که یک ملاقات با او از صدها چیز نادیده و ناشناخته ارزش بیشتری داشت.

برداشت: اگر غنچه‌ام که در سکوت است، روزی باز شود، می‌تواند مانند آینه‌ای باشد که روح پاکم را نشان دهد و صدای طوطی‌وار آن، بیانگر احساسات درونی من خواهد بود.

برداشت: من در انتظار همراهانم هستم تا بتوانم پرواز کنم، اما در واقع مدت زیادی است که برای این پرواز آماده‌ام.