غزل شمارهٔ ۵۲۸۲

برداشت: اگر من اینگونه شوم که غبار زهد از دل برود، آن‌گاه باده‌ام باعث می‌شود که سجاده‌ام مانند بادبان کشتی باشد.

برداشت: وقتی که از دیدنم اشک در چشمان این دنیا نریزد، احساس می‌کنم مانند یک گوهر تنها و یتیم در این غربت افتاده‌ام.

برداشت: دنیا برای کسی مثل من که از زندگی بهره‌مند شده، تقسیم‌پذیر نیست. من از خرمن بزرگ زندگی به یک برگ کاه راضی‌ام، چون به هیچ کجا وابسته نیستم و آزاد و بی‌قید و شرط هستم.

برداشت: من از لباس‌های کوتاه و فصلی بهار دست کشیده‌ام، مثل کسی که از كلبه‌ای کهنه و فرسوده بیرون می‌آید، دیگر برایم مهم نیست که چقدر آزاد هستم.

برداشت: درون من از ویژگی‌های عمیق و پر از جزئیات تشکیل شده است، اما در ظاهر، همچون آینه‌ای ساده و بی‌زحمت به نظر می‌رسم.

برداشت: در اینجا شاعر به احساسات و درد دل‌های عاشقانه اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که اگر دل‌های عزیزان قابل نگهداری و محافظت بودند، او می‌توانست با بی‌رحمی آن‌ها را جریحه‌دار کند. اما در حقیقت، او حس می‌کند که به خاطر عشق و عاطفه‌اش نمی‌تواند به این دل‌های عزیز آسیب بزند و این موضوع او را در اندوه و دلتنگی فرو برده است.

برداشت: من چهره‌ای زرد و پژمرده دارم، مانند نی که از یارانی که در کنارم هستند، ناراحت و نگرانم. من هرگز از خوشی و شوق سفر آسوده خاطر نبوده‌ام و همیشه در فشار و ناپایداری به سر می‌برم.

برداشت: من در بیان احساسات درونیم ناتوانم، هرچند بارها توانسته‌ام مسائل پیچیده آسمان را حل کنم.