غزل شمارهٔ ۵۲۸۱

برداشت: من دیگر توان تحمل گفتگو را ندارم و به دشمنان نزدیک نمی‌شوم، در برابر طوفان مشکلات نیز مقاومتی آهنین ایجاد کرده‌ام.

برداشت: دوران همچنان مرا حیران و سرگشته نگه داشته است، حتی اگر من با قناعت و سادگی مانند فلاخی که سنگ در آن بسته شده، به زندگی ادامه دهم.

برداشت: در دل آهنین، هیچ تاثیر از جان بخشی وجود ندارد. بدون دلیل، خود را مانند سوزنی به عیسی چسبانده‌ام.

برداشت: من از اینکه در مسیر عشق سبکبار و بی‌بار هستم شرمنده‌ام، با اینکه دامنم را پر از توشه کرده‌ام.

برداشت: این دنیا جز برقراری فاصله و دوری از آنچه در آن وجود دارد، چیزی نیست. من به مانند جرقه‌ای هستم که از دنیای روشنی چشم می‌پوشم.

برداشت: از خانه‌ام ظلمت و تاریکی مثل دودی بیرون رفته است، چون نوری که به طور موقتی به دست آورده‌ام، تا زمانی که چشم‌هایم را بسته‌ام.

برداشت: مار را از پیچ و تاب آزاد می‌سازد و من با شجاعت کمر به نبرد با دشمنان بسته‌ام.

برداشت: هرچند که دانه‌ای که به‌دست آوردم کم است، اما برای من کافیست. من هم مانند موری که در فصل برداشت محصول تلاش می‌کند، خود را برای جمع‌آوری آماده کرده‌ام.