غزل شمارهٔ ۵۲۸۰

برداشت: هرچند که به ظاهر از دریا جدا شدم و مانند گوهر پراکنده‌ام، اما در واقع به صورت پنهانی به آن روشن‌روان متصل شده‌ام.

برداشت: نتایج نهایی زندگی‌ام نشان می‌دهد که به دلیل بی‌خیالی‌ها و بی‌توجهی‌هایم، می‌توان فهمید که قلبم جاهای دیگری مشغول است.

برداشت: وقتی که چیزی مانع من شود از ادامه‌ دادن به سفر و جنب و جوش و هیجان‌های دیوانگی‌ام، که از قید و بندهای ذهنی و منطقی خود آزاد شده‌ام.

برداشت: کسانی که به دنبال آشنا هستند، از خود واقعی‌شان دور شده‌اند. من تا زمانی که با دیگران ارتباط دارم، از خودم فاصله می‌گیرم و زمانی که به خودم رسیده‌ام، دیگر به آشنایان اهمیت نمی‌دهم.

برداشت: کشتی من در طوفان دست تقدیر به شدت آسیب دیده و هر لقمه‌ای که از سفره آسمان دریافت کرده‌ام، به نوعی دچار آسیب و درگیر مشکلات شده است.

برداشت: اگرچه جهان منظم و مرتب از تفکر و اندیشهٔ دقیق من نشأت می‌گیرد، اما در نظر من این جهان به اندازهٔ رشتهٔ گلدسته، بی‌اهمیت‌تر است.

برداشت: من همچون سلامی که بین آشنایان رد و بدل می‌شود، از خودم بگذرم و این را همچون واقعیتی مسلم بدانم که از دهان شیر (که نماد قدرت و شجاعت است) سخن می‌گویم.

برداشت: عشق صائب به افرادی که راحت‌طلب هستند اهمیت می‌دهد و به من هم این طور نگاه می‌کند، هرچند که من هرگز از درد جستجوی عشق دست نکشیده‌ام.