غزل شمارهٔ ۵۲۷۲

برداشت: از تنهایی بیرون نمی‌آیی که چه فایده‌ای دارد، تو با چشمانی پر از اشک هم نمی‌آیی که چه فایده‌ای دارد.

برداشت: چشم از زیبایی خاصی برخوردار است و هیچ چیز نمی‌تواند با آن رقابت کند. اگر تو به این زیبایی نگریسته‌ای، چه فایده دارد که به آنجا نیایی؟

برداشت: زندگی من به پایان رسیده، اما تو با بی‌رحمی‌ات حتی یک بار هم به یاد من نمی‌افتی. چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: ای سرو آزاد، تو مانند یک قمری هستی که به زیر پر من نمی‌آیی؛ در این حال، برای من چه سودی دارد؟

برداشت: تو از شراب ناب و خالص بهره‌مند هستی، اما از تنهایی و عزلت خود بیرون نمی‌آیی. پس چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: از دامن صدف با شرم خارج می‌شوی، مثل یک گوهر، پس چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: هر درختی به خاطر ریشه‌اش است که قوی و سرسبز می‌شود، اما تو ای عاشق، چه فایده‌ای دارد که به محبت و عشق ورود پیدا نکرده‌ای؟

برداشت: به خاطر شرمندی تو، حتی اگر صد جام شراب بنوشم، باز هم نتیجه‌ای ندارد و تو از پشت پرده نمی‌گردی.

برداشت: من در کنار تو به دستاوردی نرسیدم، چون تو هم با خودت به این دنیا نمیایی. پس چه فایده؟

برداشت: وقتی از قید و بندهای جسم خارج شوی، مانند تیغی خواهی بود که بدون لبه و تیزی است. در این حالت، هیچ سودی نخواهی داشت.

برداشت: من عمر خود را صرف کردم و حالا که برمی‌گردی، مانند کافر به من نمی‌آیی، چه فایده‌ای دارد؟