غزل شمارهٔ ۵۲۶۹

برداشت: به خاطر خودبینی و طعنه زدن، دیگر از ما خبری ندارد و به خاطر نزاکت و حیا، برتری خود را به رخ نمی‌کشد.

برداشت: پرندگان در دام‌ افتاده، فرصتی برای دلجویی ندارند و نمی‌توانند از پای خود خار را بیرون بکشند. گل‌های زیبا نیز در این وضعیت نمی‌توانند به آن‌ها کمک کنند.

برداشت: عشق واقعی از دل و جان برمی‌خیزد و مانند گل‌هایی است که از خاک می‌روید، اما این گل‌ها لباس خونین به تن دارند، نمادی از شهیدان و فداکاری‌های ایشان.

برداشت: از زیبایی‌های این باغ غافل نشو، چرا که شبنم‌های صبحگاهی‌اش را به خاطر زیبایی گل‌ها بر تن لباسش می‌چیند.

برداشت: با آسیب‌های زبانی، دل غمگین می‌تواند شاداب شود و در بین خاک و زباله، گلی رشد کند.

برداشت: زیبایی وقتی از دیدگاه پاک و خالص نگریسته شود، نمی‌تواند در برابر آنچه که در دل دارد، بی‌پروایی کند. همانند گل، که از شرم و حیا به قطرات شبنم واکنش نشان می‌دهد.

برداشت: لبخند زدن به شکر باعث می‌شود که زیبایی و لطافت مانند غنچه‌ای از گل نمایان شود.

برداشت: این چشم به انتظار است که تمام وجودش از شبنم آکنده شود تا از آن چهره زیبا به دست آورد و بتواند پاکی و صفا را به دست آورد.

برداشت: افرادی که در سخنان خود زیبایی و جاذبه‌هایی دارند، این جذابیت به خاطر طبع و ماهیت خودشان نیست، بلکه در نهایت این زیبایی‌ها زودگذر و جدا از حقیقت وجودیشان هستند.

برداشت: دلتنگی همیشگی نگهبان عمر انسان است و از خنده‌اش به خاطر زوال و فنا، گلی که در زندگی وجود داشت، به سرقت رفته است.

برداشت: عشق آن‌قدر خالص و زیباست که در شب‌ها، انسان را به خواب عمیق و شادی می‌برد، مانند گل زیر پرش.

برداشت: نیکی و بدی برای تو تفاوتی ندارد، چون تو به یک شیوه به همه نگاه می‌کنی و مانند گلی هستی که به یک اندازه به همه می‌خندد، چه شاه باشد و چه گدا.

برداشت: غنچه‌ای که همیشه در حال بازیگوشی است، وقتی از نسیم صبحگاهی خندان می‌شود، زیبایی‌اش تکمیل می‌شود. به عبارتی، حتی اگر غنچه در ابتدا ناز می‌کند، با لطافت نسیم به گل تبدیل می‌شود و شکوفا می‌گردد.