غزل شمارهٔ ۵۲۶۸

برداشت: چقدر باید رنج و درد را تحمل کنم از کسانی که به عشق دل نزدیک می‌شوند، تا بالاخره بتوانم از این مشکلات و دردها خلاص شوم؟

برداشت: نگرانی وجود دارد که اگر بال‌های پروانه بسوزد، دیگر هیچ پرده آبی نخواهد بود که نور درخشان دل را بپوشاند.

برداشت: افراد ناراحت و آشفته، از وضعیت خود چیزی نمی‌دانند. بهتر است از موهای پیچیده‌شان بپرسم تا از حال دلشان.

برداشت: هنگامی که در نظر تو تسبیح و زنار هیچ تفاوتی ندارند، باید متوجه باشی که رگ خامی در دل وجود دارد که نشان‌دهنده عدم پختگی و درک عمیق است.

برداشت: گنج واقعی آن است که کسی بتواند به عمق و ارزش‌های درونی آن برسد؛ نه اینکه هر کسی که به دنبال چیزهای بی‌فایده است، بتواند به آن دست پیدا کند.

برداشت: در این راه سوزان، نفس‌ها به مانند سرمه‌ای شده‌اند، ای رهگذر خاموش، بر اثر دل نرو.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که اگر کسی در سفر روحی‌اش به سمت گذشته یا عقب برگردد، هرچقدر هم که در مسیر پیشرفت باشد، از هدف اصلی دور می‌شود. به عبارتی دیگر، نگرش و جهت‌گیری به سمت عقب مانع دستیابی به مقاصد مهم و ارزشمند است.

برداشت: بدون آنکه دل دچار آسیب یا نقیصه‌ای باشد، نمی‌توان به بهشت دست یافت. ای کسی که دل را می‌کنی دچار نقص، من و تو نمی‌توانیم به آرامش و سعادت برسیم.

برداشت: تا وقتی که نگاه و حس من کار می‌کند، بی‌خبران و عاشقان نمی‌دانند. از چه کسی باید درباره حال و دل خودم بپرسم؟

برداشت: در جایی که هیچ نوری وجود ندارد، هر شب از دل خود نوری به مانند چراغی روشن کن تا دل را روشن نگه‌داری.

برداشت: خورشید که منبع نور و روشنی بخش زندگی است، از عشق و علاقه دل، به دنبال جاذبه و زیبایی می‌گردد.

برداشت: اگر گوهر دل از پرده بیرون بیفتد، دیگر در صدف آسمان نمی‌گنجد.