غزل شمارهٔ ۵۲۶۷

برداشت: توجه کن که در آغوش غنچه، عطر گل به شدت در انتظار است و خواهان آزاد شدن از بندهای خودش می‌باشد.

برداشت: تو رفتی و در کنارت، آبروی گل هم به همراه تو از بین رفت. همان‌طور که اشک در گلوی گل می‌نشیند و آن را پژمرده می‌کند.

برداشت: زن زیبایی که به دل من نشسته، با وجود شکستگی‌اش همچنان در نظر من همچون سرو است. من از شراب و عطر گل مست و مبهوت شده‌ام.

برداشت: دود ناشی از سکوت، از دل آتش بلند می‌شود و خار، که شبیه به زبان تر است، از صحبت‌های گل به وجود می‌آید.

برداشت: زیبایی و لطافت دم مسیح برای دل من بسیار ارزشمند است. حالا نگاه کن به این خار که چگونه خود را در خوی گل پنهان کرده است.

برداشت: کسی که به جستجوی زیبایی‌ها و عشق در خیابان‌ها می‌رود، ممکن است از دل تنگ و غمگینش، گل‌ها به دنیا بیاورد. اما فردی که نیازمند زیبایی یا بوی گل نیست، می‌تواند خود را از زحمت جستجوی عشق رها کند.

برداشت: در این بهار، آبی که بلبل در کنار آتش دارد، از گل انانیت و محبت خالی است.

برداشت: از باغی که فقط با دستان خالی می‌توانم از آن بیرون بروم، بوی گل‌ها را به قدری در خود دارم که مثل غنچه‌ها، پیراهنم پر از عطر آن‌هاست.

برداشت: شبنم به خاطر زیبایی تو، ای بهار نو، همچون اشکی از حسرت در جام و ظرف گل است.

برداشت: زمانی که سایه تو به من نزدیک شود، بویی شبیه گل در باغی که بلبل ما در آن آواز سر می‌دهد، حس می‌شود.

برداشت: شرم و حیا که از بین رفته قابل بازگرداندن نیست، همچنان که رنگ پریده یا افسرده نمی‌تواند دوباره به زیبایی و طراوت گل بازگردد.

برداشت: هرچند که ظاهر خندان و شاداب است، اما این را فراموش نکن که در زیر آن، خطرها و آتش‌های سوزان وجود دارد.

برداشت: به خاطر اشک‌هایم، گلاب‌ها تلخی می‌گیرند و این باعث می‌شود آرزوی گل در دل من ریشه کند.

برداشت: برقراری ارتباط نزدیک ممکن است عشق را تحت تأثیر قرار دهد و این باعث می‌شود درد و رنج ایجاد شود. بویی که از گل به مشام می‌رسد، همچون نسیم، شدت می‌گیرد.

برداشت: این ظلم است که کسی حال و روح آزاد و پرنشاط مانند مرغ قفس را پنهان کند، در حالی که او همانند نسیمی است که راه را به سوی گل‌ها می‌گشاید.

برداشت: در دل خود رازهای عشق را به طور پنهانی نگه داشته‌ام، غافل از این که این رازها به اندازه بوی گل، در حال افزایش و فزونی هستند.

برداشت: در آتش سوزانم مانند لاله‌ای که از بالای سرم شعله می‌کشد، و از دریای وسیع زندگی به تنگناها و محدودیت‌هایم نزدیک می‌شوم همچون بوی گل که در فضا پیچیده است.

برداشت: من برای نزدیک شدن به نیکان تلاشی نمی‌کنم، چون می‌دانم به دست آوردن محبت آنها مانند شبنمی است که از روی گل می‌ریزد و زودگذر است.