غزل شمارهٔ ۵۲۶۵

برداشت: روزی که زیبایی و شکوه گل، مانند برقی درخشید، بلبل به چه نحوی به اشک نیفتاد و از حجاب گل دور نشد؟

برداشت: نیازی به باز کردن غنچه برای نشان دادن مینا نیست؛ برای ما فقط دیدن رنگ شراب گل کافی است.

برداشت: بلبل به خاطر درد و رنجی که از خارها دارد، به فریاد درآمده است. ای کاش آن زمان که خورشید به اوج خود می‌رسد و گل را بیان می‌کند، این درد و رنج پایان یابد.

برداشت: در جایی که سختی و زحمت وجود دارد، من در حال لذت بردن و خندیدن هستم. من مانند بلبل نیستم که فقط غمگین و ناله کنم در کنار گل‌ها.

برداشت: من از باغ به سوی بیرون می‌روم، بی‌آن که چیزی داشته باشم، حتی با وجود اینکه چشمم را به انتخاب گل‌ها سپردم.

برداشت: در دنیای عشق و زیبایی، بلبل در حال غفلت و خواب است و کودک نسیم که شیطنت می‌کند، چگونه می‌تواند تعادل و انسجام زیبایی‌های گل را به هم بزند.

برداشت: عاشقان به عطر سوختگی تازه جان می‌گیرند. اینجا در واقع گل چراغی بوده که در کنار گل‌ها حساب می‌شود.

برداشت: بلبل ما که وارد باغ شده، به نشانه خستگی و دلگیری، در حالی که در حال کشیدن خمیازه است، به گل نگاه می‌کند و انگار می‌خواهد پرده‌ی زیبای آن را کنار بزند.

برداشت: جواب این شعر این است که بلبل از جام سرخ گل شرابی نمی‌نوشد.