غزل شمارهٔ ۵۲۶۴

برداشت: کسی که درد را با دارو درمان می‌کند، ممکن است در مسیر درست زندگی دچار خطا شود.

برداشت: دنیا چیزی است از گذشته که مانند بهشتی خیال‌انگیز جلوه می‌کند، و از روی سادگی و بی‌خبری انسان، به سادگی به یکدیگر منتقل می‌شود.

برداشت: دل من به خاطر ترس از دسیسه‌های چشمان او، هر شب هزار بار در سینه‌ام جای خود را عوض می‌کند.

برداشت: وقتی که شب آرامش و قدرت در کنار هم قرار می‌گیرند، چرا شاه باید جایگاه خود را عوض کند؟

برداشت: آن درخت بلند زیبایی که عمرش باید طولانی باشد، هر روز لباس‌های زیبا و زیادی به تن می‌کند.

برداشت: اگر ظالم از ظلم خود ترسی نداشته باشد، هر تیری که به جان دیگران می‌زند، به خود او نیز برمی‌گردد.

برداشت: اگر جوان بر اثر فقر و نداشتن مال دچار شکست و ناامیدی شود، به ناچار به جای تکیه بر قدرت خود، به عصا و تکیه‌گاه دیگران روی می‌آورد.

برداشت: اگر درد پایم این‌قدر شدید و دشوار است، پس این درد باعث می‌شود تا من به رضایت و تسلیم در برابر این وضعیت برسم.

برداشت: کسی که در زندگی‌اش از نعمت و خوشی محروم است، حتی اگر در خانه خود سایه دیوارش را هم داشته باشد، باز هم به راحتی نمی‌تواند زندگی کند.

برداشت: اگر امیدی در دل آدمی وجود نداشته باشد، چرا هر روز مانند یک گدا به دنبال چیزی است که او را به آرامش برساند؟

برداشت: هرکس دل خود را خالص و بی‌آلایش کند، مانند آیینه‌ای می‌شود که در آب زلال زندگی، نمایانگر حقیقت و شفافیت است.