غزل شمارهٔ ۵۲۵۹

برداشت: چهرهٔ تو مثل ماه زیبایی دارد، همان‌طور که هلالی از عنبر در کنار آفتاب جا می‌گیرد و زمان را به زوال می‌کشاند.

برداشت: عشاق از زیبایی بی‌نظیری که در آینه و آب نمایان شده، دور شده‌اند و دل‌شان از تماشای آن حسن خیره‌کننده پر است.

برداشت: درد دل خود را با زیبایی او در میان می‌گذارم و اشک‌هایم را بر چهره‌اش نثار می‌کنم. عشق و احساساتم باعث می‌شود که به او مانند ستاره‌هایی در آسمان نگاه کنم و همه چیز را برای او آسان و حلال کنم.

برداشت: وقتی که لب‌ها باز می‌شوند و چیزی را بیان می‌کنند، دیگر نمی‌توان آن را پنهان کرد. بنابراین، بهتر است از پرسش و پاسخ پرهیز کرد.

برداشت: دل صائب همیشه شاداب می‌ماند، حتی اگر پرنده‌ای که بهاری است و به دنیای جدیدی می‌پرد، سرش را زیر بالش پنهان کند و برود.