غزل شمارهٔ ۵۲۵۷

برداشت: به غفلت مانند بی‌خبران نباش و از زیبایی‌ها غافل شو. زیرا لذت و زیبایی گل‌ها فقط برای یک یا دو صبح کوتاه است و همانند یک شوخی گذراست.

برداشت: روی آن فرش سیاه، حالتی از باغ حلال وجود دارد که مانند آتش سوخته، از شعله‌های گل می‌سوزد.

برداشت: گلی که از آفت و پژمردگی دور است، همان گلی است که از زیبایی‌اش به دقت و توجه نگاه می‌کنند.

برداشت: خداوند به معشوقه می‌نگرد و می‌بیند که چقدر زیباست که عاشق به خاطر او به حالتی دردناک و آتشین دچار شده است، مانند کبابی که در آتش می‌پزد. عاشق در حالتی است که دلش از عشق پر است و احساسش به حدی عمیق است که جیبش پاره‌پاره می‌شود، همانند گل‌هایی که در دلش شکوفا می‌شوند.

برداشت: نگاهی مملو از لطافت و زیبایی، مانند کسی که از یک پیاله شراب مست شده باشد، می‌تواند تمام دل‌مشغولی‌های طبع‌های حساس و ظریف را تحت تاثیر قرار دهد.

برداشت: عشق واقعی مانند آفتاب درخشان است که به شبنم اجازه می‌دهد تا از زیبایی گل‌ها بهره‌مند شود. در واقع، این عشق حقیقی است که باعث می‌شود زیبایی و لطافت عشق‌های دیگر نیز نمایان شود.

برداشت: آه، بلبل ما به خاطر سرمستی نتوانست بفهمد که هر اشاره از گل، خود یک کتاب سخن است.

برداشت: این بیت به این معنی است که ناله و غم ما به اندازه‌ای عمیق و تأثیرگذار است که محسوس‌تر از شبنم‌هایی است که بر روی گل‌ها می‌نشیند. به عبارتی، احساسات و دردهای ما فراتر از زیبایی‌های طبیعی هستند و تاثیری عمیق‌تر از آنچه که در ظاهر دیده می‌شود، دارند.