غزل شمارهٔ ۵۲۵۳

برداشت: از مکانی که در آنجا تنها و درون خود هستی، خارج نشو؛ زیرا این تنهایی و دل سنگینت، می‌تواند برایت مشکلاتی به همراه داشته باشد.

برداشت: اگر شوق و ذوقی در دل داری که به بی‌نهایت‌ها راه یابد، سوار بر دل خود شو؛ زیرا هیچ جاذبه‌ای به اندازه خوبی دل وجود ندارد.

برداشت: نگذار که دل ما نگران و آشفته شود، زیرا دل تو چنان پرشور و هیجان‌انگیز است که حتی عرش نیز از تأثیر آن به لرزه در می‌آید.

برداشت: ستاره‌ای که شبنم صبحگاهی را خوش می‌سازد، مانند غنچه‌ای است که زود پژمرده می‌شود، بنابراین شادکامی دل نیز نا پایدار است.

برداشت: هرگز فریب ظاهری همچون خندۀ پسته را نخور، زیرا آن خنده تنها یک ظاهر است. در واقع، شکر و شیرینی که در پشت این خنده نهفته است، به خاطر دلخوشی‌های واقعی نیست.

برداشت: چهره تو اگر مانند گل نشود، به دلیل توجه و محبت ماست که از دل، لاله‌ای روییده است.

برداشت: کجا می‌توانی مادر را به درستی رو به راه کنی، در حالی که خودت با زلفی آشفته و دل پر از غم دست و پنجه نرم می‌کنی؟

برداشت: کجاست کسی که بتوانم به او بگویم که کار زبان من همچون تیغ عمل کرده، و دل من از بی‌زبانی در درد و رنج است؟