غزل شمارهٔ ۵۲۵۲

برداشت: عمر از این دنیای خاکی گذشت، اما تو، ای دل، چرا همچنان به سختی و بی‌تحولی مثل سنگ باقی مانده‌ای؟

برداشت: اگر بخواهی خود را از جسم جدا کنی و بی‌اختیار شوئی، چرا به اختیار خود را جدا می‌کنی، ای دل؟

برداشت: هوا سرشار از حباب‌های زیبا و بی‌شمار است. ای دل، چرا این‌قدر به هر دم و بازدم خود گیر می‌دهی؟

برداشت: وقتی که پرده بیگانگی از مقابل چشمانت کنار برود، به هر چیز جز خدا، آشنا و وابسته می‌شوی، ای دل.

برداشت: زیبایی آن محبوب مورد نظر منتظر است تا خود را به نمایش بگذارد، پس چرا دل، آینه را دوباره جلا نمی‌دهی؟

برداشت: ای دل، مبادا از خودت خارج شوی و به دنیا روی بیاوری، که در آن صورت در قیامت خواهی دید که رویت را به پشت کرده‌ای.

برداشت: با صبر کردن می‌توان بر دردهای بی‌درمان غلبه کرد. اما ای دل، چرا باید خود را به دردهای این روش درمانی آلوده کنی؟

برداشت: از دل تنگی و مشکلات بیرون بیا و به زندگی خود رنگ و بویی تازه ببخش، مانند غنچه‌ای که از پوست خود بیرون می‌آید و لاله‌ای که از دل سنگ‌ها سر برمی‌آورد. تو نیز باید از موانع عبور کنی و به رشد و شکوفایی خود ادامه دهی.

برداشت: هر کسی را در این دنیا که با او آشنا شدی، چرا خودت را فراموش کرده‌ای و با خودت آشنا نمی‌شوی، ای دل؟

برداشت: اگر دلدار تو آرامش را از من گرفته، پس چطور می‌توانم در جایی دیگر قرار و آرامش پیدا کنم، ای دل؟

برداشت: نه نور و نه وزش باد، هیچ‌کدام نمی‌تواند به این سرعت به تو رسیدگی کند. کجا می‌روی، ای دل؟

برداشت: اگر به خون خود تشنه نیستی، پس چرا با سر پنجه خود با تقدیر می‌جنگی؟ مانند شیری که به دنبال طعمه‌اش می‌گردد، پس دلیل این همه مبارزه چیست؟

برداشت: مثل آه سحرگاه تو هم توانایی حل مشکلات را داری. چرا ای دل، در کار خود متوقف مانده‌ای؟

برداشت: انسانی که غرق شده است نمی‌تواند به کسی کمک کند، پس چرا همیشه به دیگران درخواست کمک می‌کنی، ای دل؟

برداشت: در این سفر پرخطر، ای دل، بی‌احتیاط و بدون آمادگی از صائب جدا نشو.