غزل شمارهٔ ۵۲۴۹

برداشت: ماه به عنوان یک چراغ نورانی، خطراتی دارد. اگر دل از آنچه که در آسمان می‌گذرد بترسد، ممکن است بر عرش (آسمان) لرزه‌ای ایجاد کند، مانند لرزشی که از تپش قلب ناشی می‌شود.

برداشت: هر کس نتواند طلسم وجودش را بشکافد، مانند حبابی است که نمی‌تواند به مرتبه‌ی نفس کشیدن و زندگی برسد.

برداشت: ای وای که در این زمان بی‌ثمر، هیچ اندوهی وجود ندارد که دل را به تپش بیندازد.

برداشت: از مسیر دل خارج نشو و قدمی برندار، چرا که خضر، راهنمایی و هدف کعبه را به عهده دارد و دل باید به سمت آن کشیده شود.

برداشت: عقل و فهم نیازمند توجه به حواس هستند و بدون گوش و زبان، امکان گفتن و شنیدن احساسات وجود ندارد.

برداشت: نگاه تو آنقدر تأثیرگذار بود که باعث شد جهانی از خواب عمیق بیدار شود و دل‌ها جنب و جوش پیدا کنند.

برداشت: بیا تا از انتظار تو رهایی یابم، زیرا دل من مانند دشنه‌ای است که به جگرش نشسته و مدام می‌تپد.

برداشت: مانند غنچه، لباس رنگارنگی را به روی هم نپوشانید، زیرا این کار باعث می‌شود دل انسان دچار درد و اندوه شود.

برداشت: نفس به آخرین مرحله‌اش رسید و در دنیای مادی، نتوانستیم جایی برای نفس کشیدن و زندگی دل پیدا کنیم.

برداشت: تو که دل آرامی داری، خوش باش؛ چون من از نظر تو افتاده‌ام و آرامش دلم را از دست داده‌ام.

برداشت: چگونه می‌توانم در آرامش بخوابم در حالی که دل من به شدت می‌تپد و مانند سنگ به پهلویم فشار می‌آورد؟

برداشت: از آسمان صداهایی به گوش می‌رسد که ناله و فریاد است، در مکانی که دل به شدت در حال فراری است و آشفتگی زیادی حس می‌شود.

برداشت: هر کس که دل سنگینی از غرور ندارد، صدای طبل سفر را می‌شنود که به تپش دلش می‌افزاید.

برداشت: در جایی که صائب با آواز خود دل‌ها را به حرکت در می‌آورد، بلبل از شدت احساس و هیجان، از درخت به پایین می‌افتد.