غزل شمارهٔ ۵۲۴۶

برداشت: مستی و شوق من هنوز از نگاه زیبای آن غزال کم نشده است؛ بلکه عشق و جنونی که در دل دارم، همچنان در حال افزایش است.

برداشت: کسی که خود را درگیر درد و رنج دیگری کرده، به زیبایی و جذابیت آن داغ توجه نخواهد کرد. مانند موجودی ظریف که در پی فرار است و به تماشای زیبایی‌ها نمی‌پردازد.

برداشت: در چشمی که از عشق و علاقه به معشوق غرق در سیاهی شده، درد و رنج یک پلنگ و زیبایی چشم یک غزال، هر دو به یک اندازه حس می‌شوند.

برداشت: اگر بادی که به فصل خزان می‌وزد، شمع درخشان لاله را خاموش کند، همین کافی است که چراغ چشم غزال بر سر مجنون خاموش شود.

برداشت: آتش که در دشت مجنون به پا شد، هنوز اثر آن بر روی چشمان غزال‌ها باقی مانده است و نشان از سوختگی و داغی دارد.

برداشت: شوق دیدن محبوب را نمی‌توان نادیده گرفت، چراکه این احساس به جانم آتش می‌زند و مرا به یاد زیبایی‌های او می‌اندازد.

برداشت: خوشا به حال کسی که مانند مجنون از این دنیا دل کند و به گوشه‌ای آرام برود، جایی که بتواند با آرامش به زیبایی‌ها بنگرد.