غزل شمارهٔ ۵۲۴۳

برداشت: در شب‌ها، از گریه و اندوه خود غافل مشو و در تاریکی دنیای حیوانات و دنیای مادی غفلت نکن.

برداشت: در این دشت بی‌آب و علف، هیچ چیزی بدون سختی و مشکل وجود ندارد. ای مسافر، مراقب باش که در هنگام برداشت از این زمین، غافل نشوی و دامن خود را آلوده نکنی.

برداشت: پیامبر به سفر آخرت رفته و تو، ای انسان بی‌خبر و سبک‌سر، نباید از آن غافل شوی و باید به خود بیایی.

برداشت: تصویر در آینه و شفافیت آن نمی‌تواند پنهان بماند. وقتی که عاشق، در عشق معشوق غرق می‌شود، دچار حیرت و غفلت می‌شود.

برداشت: در هر گلبرگ، پیامی از دنیای ناپیدا وجود دارد. در فصل بهار، از زیبایی‌های گلستان غافل نشوید.

برداشت: نعمت و فیض در شب بیشتر از روز است، پس از زمان و خط و خطوط چهره‌ها غافل نباش.

برداشت: پرده خواب، مانند عینک، به دنبال جواهر است، اما نمی‌گذارد صدف از دریا غافل بماند.

برداشت: شاید حسن، زیبایی خود را از نگاه تماشاگران فراموش کرده باشد، اما نباید فراموش کرد که اگر مراقب نباشد، مانند برادر یعقوب که غافل شد، به مشکل می‌خورد.

برداشت: اگر چند روزی خواسته‌هایت برآورده شد، نباید از چرخش این دوران و تغییرات آن غافل شوی.

برداشت: وقتی که لبانت را به خاطر شکر می‌خندانی، به ناخودآگاهی خود پی نبری. ای پسته خندان، مراقب خودت باش و غافل نشو.

برداشت: در دوری از وطن، کسی که غریب است، می‌تواند به آرزوها و موفقیت‌هایش برسد. اما در وطن، هر کس که غریبان و حال آن‌ها را نادیده بگیرد، گرفتار مشکلات خواهد شد.

برداشت: شمع بدون رشته نمی‌تواند به ایستایی و استقامت بایستد. پس ای دیده، از راز و نیازهای ضعیفان غافل مشو.

برداشت: کسی که از خوشی‌ها و شادمانی‌های زندگی بی‌خبر باشد، در آخر افسوس به دلش می‌نشیند و از زیبایی‌ها و لذت‌ها محروم می‌ماند.