غزل شمارهٔ ۵۲۳۸

برداشت: آدم‌های دانا و دارای بصیرت هرگز از یاد خدا غافل نمی‌شوند. درست مانند این که آهنربا هرگز نمی‌تواند از وجود سوزن غافل بماند.

برداشت: چرا بدون عطر پیراهن یعقوب به کنعان می‌آید؟ در هر نفس مراقب باش که از یاد خدا غافل نشوی.

برداشت: اگر به یاد ذکر خدا باشید، سعادتمند خواهید بود. تو به خاطر تنگ‌نظری‌ات، از رهنمودهای ناخدا غافلی.

برداشت: انسان‌ها مانند یک قطعه آهن که به وسیله پرگار می‌چرخد، اگر از یاد خدا غافل شوند، نمی‌توانند به مرکزیت و ثبات خود دست یابند. وقتی که صاحبدلان از یاد خدا دور شوند، دچار بی‌ثباتی و آشفتگی خواهند شد.

برداشت: هرچند من در موقعیت دشواری هستم و به نظر می‌رسد که در مسیر زندگی‌ام گم شده‌ام، اما صدای توفیق و موفقیت به من گوشزد می‌کند که نباید به خاطر صداهای دیگر، از راه خود منحرف شوم.

برداشت: مثل زنی که منتظر زایمان است و از فرزندش غافل نمی‌شود، تو هم نباید از یاد خدا غافل شوی، حتی اگر به کارهای دیگری مشغول هستی.

برداشت: برای هر مشکلی، صبح زودان راه حلی وجود دارد. بنابراین، از دعا و خواسته‌های دل شب غافل نشوید.

برداشت: به خاطر این که نعمت وجود تو از همه چیز ارزشمندتر است، تا جایی که می‌توانی از کمک کردن غافل نشو، زیرا مانند عصا که باید در زمان نیاز به آن تکیه کرد، تو نیز باید در دسترس باشی.

برداشت: در این دریا هر تکه از کفش پر از گنج و جواهر است. اما مانند حبابی در آب، بی‌فایده و بی‌معناست اگر به دنبال هوا و منفعت دنیا باشیم.

برداشت: نسیم صبح، فرصتها و شگفتی‌ها را در خود نهفته دارد. مانند غنچه‌ای که باید از هوای مطبوع آگاه باشد و از آن بهره‌برداری کند، تو هم نباید از این فرصت‌ها غافل شوی.

برداشت: عمل هر کس عاقبت خودش را دارد و هیچ رشوتی نمی‌تواند مانع آن شود. حتی اگر ظالمی مانند پادشاه هم به ناحق عمل کند، در نهایت عواقب کارش را خواهد دید.

برداشت: صدای ارجمندی در آسمان طنین‌انداز شده که توجه تو را جلب کرده و تو از این صدا و پیام‌های آن غافل هستی.