غزل شمارهٔ ۵۲۳۷

برداشت: از شکست و بدرفتاری دیگران ناامید نشو و دلگیر نگرد، زیرا دل‌های باارزش از سنگ سخت‌تر می‌شوند و به طرز عجیبی مقاوم‌تر می‌شوند.

برداشت: بو و زیبایی این گلزار، دامن تلاش و کوشش را نآلوده است تا مثل یک غنچه خوش‌رنگ، دل را مزین کند.

برداشت: کعبه به خاطر گل و خاکی که دارد شناخته می‌شود، اما در میان راه‌ها و مسیری که وجود دارد، فقط یک نفر نمی‌تواند راه را بشناسد و درک کند.

برداشت: زمین با دل تیره‌اش همیشه منتظر روشنایی و آرزوهاست، اما نمی‌توان انتظار داشت که این دل همیشه محکم بماند و هیچ چیز نتواند آن را متزلزل کند.

برداشت: نیمه‌ای از بهار بدون پاییز را می‌شناسم و تنها این را می‌دانم که هر لحظه دل با رنگ‌های مختلفی تغییر می‌کند و لباس جدیدی به خود می‌گیرد.

برداشت: من به کوشش و تلاشم، قلبم را به زلف‌های معشوق پیوند زدم، زیرا که او دارد از عهده‌ی شکرگزاری و سپاسگزاری دل من برمی‌آید.

برداشت: من کیستم که با قامت ظریفان و زیبایی چشمان او، قلبم را در چنگ آن‌ها قرار دهند و نتوانم مقاومت کنم.