غزل شمارهٔ ۵۲۳۶

برداشت: امروز شبنم عشق من را در حیاط گلی نمی‌بینم، در فضایی دور از دیگران، با عطر گل‌ها تنها بودم.

برداشت: بلبلان از اشک خود گویی همچون آینه‌ای روشنایی می‌سازند و شبنم که بی‌فایده روی گل نشسته، خود را به آن زانوی گل می‌زند.

برداشت: در باغی که چهره تو بی پرده نمایان است، هیچ رنگی نمی‌تواند به خودی خود بر روی گل‌ها بنشیند.

برداشت: عشق در حالت مستی، حیا را کنار می‌گذارد و به آن بی‌توجه می‌شود. همچنین ناله بلبل، به خاطر آداب و نزاکت، از بوی دل‌انگیز گل دور می‌ماند.

برداشت: وقتی بلبلان سرشان را از زیر بالشان بیرون می‌آورند، در گلستان کنار گل، خار هم هست.

برداشت: می‌خواهم از دور از دنیای مشکلات و موانع فاصله بگیرم، چون من از زیبایی و خوشبویی گل راضی‌ام و دوست دارم با آن گفتگو کنم.