غزل شمارهٔ ۵۲۳۵

برداشت: پرنده خوش صدا ما نمی‌تواند از زیبایی گل جدا شود و دل و جان ما از سرما و بی‌احساسی گل، سرد می‌شود.

برداشت: ما به زیبایی و جاذبه ظاهری مانند پروانه عادت کرده‌ایم و به همین دلیل چشم‌هایمان چون شبنم بر روی گل‌ها نمی‌چسبند و توجهی به آنها نمی‌کنیم.

برداشت: خورشید بر لبه بام درخشانی می‌کند و شبنم که با گریه‌اش، باعث خنده بی‌مناسبت گل‌ها شده است.

برداشت: هیچ اثری از وجود در نقطه‌ای که من هستم وجود ندارد. من مثل شبنم که از روی گل می‌ریزد، با بازیگوشی رفتار می‌کنم.

برداشت: چنانچه نصیحت و مشاوره تاثیرگذار باشد، باید همچون بادی باشد که در بهار از گل‌های بلبلان بگذرد و عشق به گل‌ها را با خود ببرد.

برداشت: معنی این بیت به این صورت است که در گذشته، ناله و شکایت را مورد تمسخر و بی‌احترامی قرار دادی، بنابراین الآن باید از خودت خجالت بکشی. ای خوشه‌چین، باید از آزادی عمل و بی‌پروایی گل‌های زیبا شرمنده باشی.