غزل شمارهٔ ۵۲۲۸

برداشت: جهان به طرزی درخشان و شاداب شده که انگار باده‌ای با رنگ گل، خبر از شعله‌ور بودن دل سنگی می‌دهد.

برداشت: خلاصه‌ای از حس و حال عاطفی و درد درونی انسان به مانند شعله‌ای در دلش وجود دارد. صداهایی مانند نغمه‌ی یک عود، این حس و حال را به تصویر می‌کشند و در عین حال، خوشی و لذت زندگی به هم پیوسته و با هم درگیر شده‌اند.

برداشت: در دلم آرزوی چیدن گل دارم از باغی که باغبانش تلاش می‌کند تا با بیدار شدنش، رنگ و رونق جدیدی به آن ببخشد.

برداشت: کشتی آرزوهایم در جایی گرفتار شده که موجودی بزرگ، یعنی نهنگ، برایش به عنوان ستونی نگهدارنده عمل می‌کند.

برداشت: دل من به خاطر ستاره‌ای که بدشگون است، آرامش پیدا می‌کند، به شرطی که همانند پنبه، اثر زخم ناشی از درد را از بین ببرد.

برداشت: اگر عشق واقعی وارد زندگی‌ات شود، حتی اگر از سایه‌ی بی‌احساسی و سردی دور و برت واقعا فشار بی‌آید، می‌توانی همچنان زیبایی و شادابی را احساس کنی.

برداشت: دل صائب در دام قواعد و convencionalهای رایج گرفتار شده، امیدوارم هیچ مسلمان دیگری در قید و بند فرهنگ غربی گرفتار نشود.