غزل شمارهٔ ۵۲۲۱

برداشت: پشیمانی از خواسته‌ای مهم مانند بار سنگین است، پس مراقب باش که به چیزهای غیرزنده و بی‌فایده (چوب خشک) نچسبی.

برداشت: به نخل بارور علاقه‌مند شو و دل‌باخته‌ی آن شو، نه مثل قمری که به یک معشوق بی‌ثمر وابسته است.

برداشت: با خط سبز بر پیشانی‌ات چیزی ننویس که این نوشته باعث آزار روح و احساسات است.

برداشت: آیا بوی یوسف به کنعان رسید؟ زیرا وقتی فرزندش سرو قامت و خوشبو شد، یعقوب به شدت دلتنگ و پژمرده شد.

برداشت: به انسان‌های سخت‌گیر و متعصب، زهد و پارسایی نچشان، زیرا همان‌طور که چوب خشک به سرعت آتش می‌گیرد، آنها هم با دیدن مسائلی که بر خلاف آموزه‌هایشان است، به شدت واکنش نشان می‌دهند.

برداشت: زاهدی در سخنانش مانند گردی است که از جارو خشک برمی‌خیزد؛ یعنی صحبت‌های او بی‌محتوا و بی‌ارزش است.

برداشت: از آیینه نمی‌توان آب برداشت، پس از آن عبور کردیم. صائب، ما از هدف خشکیدن دور شده‌ایم.