غزل شمارهٔ ۵۲۲۰

برداشت: زلف تو به قدری جذاب و زیباست که نفس در بدن کسی را به تنگ می‌آورد و به نوعی چنان تاثیرگذار است که می‌تواند حتی دل صیادان را بشکافد و در آن‌ها احساس عشق و شیدایی ایجاد کند.

برداشت: در هیچ دلی نیست که آرزوی ختن نداشته باشد تا این که خوشبو باشد و بوی خود را پخش کند.

برداشت: تا زمانی که گفتار وجود دارد، نام سخن‌سرا زنده خواهد بود. روح غزالان ختا را با عطر مشک شاد می‌کند.

برداشت: در زیر آسمان، دل چه امید و آزادی می‌تواند داشته باشد؟ و در گیسوان بسته شده، چه صدایی می‌تواند مشک کند؟

برداشت: با عمق دل و احساساتی سوزان، هر بار که یاد سرزمین ختن را می‌کند، آهی از دل برمی‌آورد و عشق و اندوه خود را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: اگر مسیرت به سرزمین ختا بیفتد، آهوی چین به تو کمک می‌کند تا مشک را به دور برگردانی و آزاد کنی.

برداشت: اگر بادی صد سال هم زلف معشوق را همراهی کند، باز هم نمی‌تواند او را از کوچه بیرون بیاورد.

برداشت: تا زمانی که دور زلف دلنشین تو عطر و بوی خوش زنبق را جذب می‌کند، پریزاد به گلی نیکو تبدیل خواهد شد.

برداشت: بیت به این معناست که کسی که دلش پر از غم و اندوه است، دیگر نیازی به انتظار خبر یا پیام از محبوب ندارد. او می‌تواند خود به تنهایی حس و حال خودش را با ایجاد عطر و بوی خوش ابراز کند، بدون اینکه به کسی وابسته باشد. چون از محبت و عشق خالی شده و به نوعی مستقل شده است.

برداشت: در نگاه غزالان ختا، خواب و خیال به وجود می‌آید و خون عشق تو، مانند اساسی برای مشک، در دل می‌جوشد.

برداشت: چرخ پر از غم و اندوه ما، هر شب از خون غروب رنگین، بویی شبیه مشک به وجود می‌آورد.

برداشت: وقتی که قلم صائب مانند گره‌ای از نافه گشوده شود، زمین را آباد می‌کند و عطر خوش مشک در فضا پخش می‌شود.