غزل شمارهٔ ۵۲۱۶

برداشت: همانا از زبان من هیچ‌گاه راحتی به دست نیامد، چرا که عصای خشک با آب تیغ سبز نخواهد شد.

برداشت: هرگز نام خود را مانند نگین به کسی نده که در نظر من، دنیا به خاطر نامی خشک و بی‌معنا تاریک شده است.

برداشت: غیر از پاسخ سرد و بی‌روح چیزی به همراه ندارد. اگر هدیه‌ای در کار نباشد، تنها سلام خشک و بی‌احساسی باقی می‌ماند.

برداشت: دست تو مانند ابر است که اگر از آب خالی باشد، نباید به آن احترام گذاشت.

برداشت: زلف تو به قدری زیبا و دلرباست که بسیاری از دل‌ها را به دام انداخته، هرچند که این دام‌های خشک نمی‌توانند به خوبی کاری از پیش ببرند.

برداشت: بی‌نیازان به مرگ اهمیت نمی‌دهند، پس چرا باید نگران افتادن یک جام خالی باشند؟

برداشت: اگر زیبایان لب‌هایشان را به لب‌های عاشقان بفشارند، عشق و محبت باعث می‌شود که کام خشک آنان با یاد عقیق تو به طراوت و شادابی برسد.

برداشت: تا زمانی که شعرت زیبا و دلنشین نیست، آن را با دیگران در میان نگذار. کلمات بی‌روح و یکنواخت موجب آزار و رنجش دیگران می‌شود.

برداشت: از آن لعل درخشان که شراب از آن می‌چکد، نصیب ما تنها پیامی بی‌روح و خشک بود.