غزل شمارهٔ ۵۲۱۵

برداشت: از خاکی که شما هستید، چه چیزی جز پاسخ نداشته دریا را می‌توان انتظار داشت؟ جز ابرهای بی‌باران، چه چیز دیگری می‌تواند باشد؟

برداشت: در دل زهد و خودداری من، تمایل به لذت‌های زندگی مانند شراب پنهان بود، همان‌طور که نغمه‌های زیبا و شاداب در ساز رباب خشک گم شده‌اند.

برداشت: از شدت عشق، گریه‌هایم تبدیل به آه می‌شود و خونم مانند مشک، در دل کباب خشک شده‌ام جاری است.

برداشت: عمر من به سرعت گذشت و من همچنان در این زندگی باقی ماندم، مانند موجی که در دنیای توهم سراب حرکت می‌کند و در واقعیت از بین می‌رود.

برداشت: آیا انصاف است که محبوبی با آن لب‌های زیبا و آبدار، محبتش را به یک دل شکسته پاسخ ندهد؟

برداشت: تنها چیزی که برای من مانده، یک آه سرد است و غیر از آن چیزی به دست نیاورده‌ام. این زنگ‌زدگی مانند سبزه‌ای است که از آب خشک روییده باشد.

برداشت: آبروداری کن زیرا که همیشه ماندگار است، مانند خضر. هر کسی که به کمترین چیز قناعت کند، حتی اگر آن چیز آب خشک باشد، همیشه در زندگی‌اش موفق است.

برداشت: از بزرگان و بخشندگان توقع خاصی نداشته باش، چون مانند شبنم که از خورشید وابسته است، آن‌ها نیز به آبروی خود نیاز دارند.

برداشت: هرکس که با نیت پاک و صادقانه وارد زندگی شود، همچون آبله و گوهری در دل دریا، همیشه در جستجوی حقیقت و برکات روحی و معنوی خواهد بود، حتی اگر در کنار او بیابان و خشکی به چشم بیاید.

برداشت: کسی که فکر می‌کند این تیغ تیز و برافراشته مانند مایع و جوهر است، چگونه می‌تواند قسمت من را که خشک و بی‌تحرک است، به هم بپیچد؟

برداشت: امید من از بزرگ‌ترها قطع شد، چون پاسخ درخواست من مثل آبی که از کوه بگذرد، خشک و بی‌ثمر بود.