غزل شمارهٔ ۵۲۱۴

برداشت: بسیار گریه کرده‌ام که سینه‌ام پاک و صاف شده و این اشک‌ها به چشمانم جلوه داده‌اند، آب چشمانم از پاکی اشک‌هاست.

برداشت: وقتی که عشق و رابطه‌ام مانند گوهری که به‌طرز دردناکی پاره شده، نابود شود، اشک‌هایم به‌طور مداوم از چشمانم فرو می‌ریزند.

برداشت: من در این باغ مانند یک تاک ریشه‌هایم را استوار کرده‌ام، اما از چشمان من اشک‌ها کم رنگ نشدند.

برداشت: چشم تو به قدری غافل و بی‌توجه شده است که با هیچ تلاشی نمی‌توان به راحتی آن را به خنده وامی‌داشت، و این غفلت باعث می‌شود که آشنایی با اشک و گریه برای آن دشوار گردد.

برداشت: وقتی گره‌ای در رشته‌ای ایجاد می‌شود، این رشته کوتاه می‌شود، اما اگر بدون هیچ مانع و محدودیتی به آن ادامه دهیم، رشته به طور نامحدود و بی‌پایان کشیده خواهد شد و اشک‌هایی که از دل می‌ریزد، نیز پایان‌ناپذیر خواهد بود.

برداشت: در روزهای تقویم، رنگ زعفران بر چهره ظاهر می‌شود و از چشمانم اشک می‌ریزد.

برداشت: به تدریج دل من به خاطر اشک‌هایی که می‌ریزم، مانند شمعی که در حال ذوب شدن است، به شدت دچار ناراحتی و غم شده است.

برداشت: هر مشکل یا ناراحتی‌ای که در دل من وجود داشته، الان باز شده است. خوب است اگر به جای آن، اشکی از چشمانم بریزد.

برداشت: هرچقدر احساس نیاز و تمایل در من بیشتر شود، مانند آب تلخ و شور است که تنها به تشنگی‌ام می‌افزاید و در نتیجه باعث می‌شود بیشتر بخواهم، حتی اگر خواسته‌هایم به درد و اندوه من بینجامند.

برداشت: دریا به وجود آمده و از افراز آن، دامن و جیب من پر شده است. حالا چطور می‌توانم از شکر نعمت اشک، بیرون بیایم؟

برداشت: در آسمان ستاره‌ها را می‌شمارم، روزی که از شدت اشک، چشمانم پر آب می‌شود.

برداشت: چشم من از شدت ریختن اشک، مانند صفحه‌ای گسترده بر روی زمین شده است.

برداشت: هرگز چهره‌ی محبوب نمایان نمی‌شود تا زمانی که چهره‌اش از درخشش اشک پاک نشود.