غزل شمارهٔ ۵۲۱۲

برداشت: به خاطر اینکه چهره‌های زیبا و با استعداد تحت تأثیر واقع شدند، ستاره‌های آسمان در دنیای خاکی محو و پنهان شدند، به طوری که مانند کمر کهکشان بر زمین نشسته‌اند.

برداشت: در نزدیکی عشق، نشانه‌هایی از تازگی و زندگی دوباره وجود دارد. کسی که به این عشق نزدیک شده و در آنجا قرار گرفته، نشانه‌هایی از خود را به خاک می‌سپارد.

برداشت: وقتی که شاخۀ سرخ لاله از زمین بیرون می‌آید، هر کسی که دلش خون شده باشد، آن را به خاک می‌سپارد.

برداشت: آزادگان همچون آب حیات هستند و نیازی به کسی ندارند، در حالی که بسیاری از باغبانان برای پرورش درختان تلاش می‌کنند و آنها را به زمین می‌سپارند.

برداشت: قارون، به خاطر این حرص و طمعی که داشت، سرانجام بر روی زمین نماند و به خاطر التهابات جدی در زندگی‌اش، در زیر خاک پنهان شد.

برداشت: در این میهمانی، همچون تیغ تیز و برّنده، کسی که به خاک زبان نمی‌مالد و از پلیدی‌ها دوری نمی‌کند، خون می‌ریزد و در اینجا هیچ جایی برای او نیست.

برداشت: هر کس که قد و قامتش را راست کند، در این عرصه مانند کمانی است که بر اثر خمیده بودن، به زمین می‌افتد.

برداشت: کسی که همچون آب زلال و خنک بر زمین جاری است، به قد و قامت سرو و گل و یاسمن می‌رسد و آن‌ها را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: هر آنچه در دل داشتم، به زبان آوردم؛ در بهار، دیگر دانه‌ای در خاک پنهان نماند.

برداشت: با تابش نور خورشید، مسیر را هموار می‌کند؛ مانند سایه‌نشینی که سنگینی ندارد و به آرامی بر خاک قدم می‌گذارد.

برداشت: زمین به خاطر اینکه لعل لب دلبران به خاک می‌افتد، از شدت زیبایی و تأثیر آنها به دست جوهریان پهلو می‌زند.

برداشت: در اطراف سرمه، تاریکی دنیا پنهان شده است، زیرا چشمان خیره‌نگر به زمین، سرمه را به قدری پوشانده‌اند که دیگر چیزی دیده نمی‌شود.

برداشت: در نظر می‌رسد که زمین تحت تاثیر زیبایی و جذابیت موی معشوقان به مانند بساطی از خاک زره‌پوش درآمده است. به عبارتی، زیبایی و جذابیت حلقه‌های موی آنان آن‌چنان زیاد است که به زمین و دنیای پیرامون رنگ و جلوه‌ای خاص می‌دهد.

برداشت: هرچه توانستی، از ارزش‌های خود محافظت کن و آنها را در اختیار دیگران نگذار. نباید اجازه دهی که دارایی‌های گرانبهای تو به راحتی و بی‌هزینه از بین برود.