غزل شمارهٔ ۵۲۱۱

برداشت: خواهش می‌کنم بر من اشک ترحم نریزید، زیرا من آن دانه‌ای نیستم که در زیر خاک ناپدید شوم.

برداشت: دل به مرگ عشق و محبت عادت نمی‌کند؛ بلکه عشق و شوق همچنان در دل زنده است و مانند خمی که در زیر خاک پنهان شده، در حال زنده‌بودن و نشاط است.

برداشت: فصل بهار و سرسبزی آن ارزش زیادی ندارد اگر دانه خوش زمانی که زیر خاک می‌رود، گم شود.

برداشت: دامن خاکی که کلبه را پوشانده، به‌خاطر اینکه مردم زیادی به زیر خاک رفته‌اند، این‌گونه پُر شده است.

برداشت: اگر بر روی زمین کسی گرسنه است، لبخندش را نچسبان، زیرا مانند گندم زیر خاک می‌ماند که هنوز شکوفا نشده است.

برداشت: افرادی که مثل سرمه‌خوردگان هستند، از نظر روحی و جسمی در حالت تیره و تنگنا قرار دارند. به قدری زحمت و سختی کشیده‌اند که چشم مردم بیشتر به آنچه در زیر خاک است، معطوف شده و از زیبایی‌های زندگی غافل مانده‌اند.

برداشت: در اینجا بیان می‌شود که در فصل بهار، گل‌ها با زیبایی و رنگ‌های زنده شکوفا می‌شوند، در حالی که بعضی از موجودات مانند کژدم‌ها که به زور و زهر معروفند، در زیر خاک پنهان می‌شوند و نمی‌توانند زیبایی بهار را نشان دهند. این نحوه بیان نشان‌دهنده تضاد بین زیبایی طبیعت و زشتی و خطر موجودات زهرآگینی است که در سایه پنهان می‌مانند.

برداشت: موضوع این بیت اشاره به انسان‌هایی دارد که با وجود مشکلات و سختی‌ها، به زندگی خود ادامه می‌دهند و سعی می‌کنند در زیر بار مشکلات، خوشی‌ها و لذت‌های زندگی را پیدا کنند، همچون مور که به راحتی زیر خاک زندگی می‌کند و سختی‌های خود را به دوش می‌کشد. به نوعی، این بیانگر تلاش و استقامت انسان‌ها در مواجهه با دشواری‌هاست.