غزل شمارهٔ ۵۲۰۸

برداشت: چمن به خاطر گرمای شدید آفتاب، شبنم ندارد و تنها به خاطر زیبایی و لطافت چهره تو است که گل‌ها به دامن پاکت نمناک شده‌اند.

برداشت: زندگی و زمانه‌ام به قدری سخت و ناکام بوده که مانند شب تاریک، ذهنم پر از تیره‌ای و سختی است. اما مانند تیزی یک تیغ، درونم هنوز هم توانایی درخشش و بروز روشنایی را دارد.

برداشت: هرگز از تلاش برای کاشتن امید دست نکش، چون ممکن است باران خوشبختی در بهار آینده بر روی آن ببارد و نتیجه‌اش را ببینی.

برداشت: به طلوع آفتاب در این مسیر صبحگاهی پی ببر و قدم را کنار نگذار از راه اصلی که دل شکافته است.

برداشت: نور آینه جام جم، در دور رود، اگر سینه‌ات از کینه پاک شود، جلوه‌گر خواهد بود.

برداشت: به خودت فکر کن و به کارهایت برس. کسانی که فقط به ظاهر چیزها اهمیت می‌دهند، پیغام‌های نادرست و منفی نمی‌توانند مانع پیشرفت تو شوند. گریه‌ و غصه‌ فقط مایه‌ی ناامیدی است.

برداشت: به چشم ما، تلاش و جدیت افرادی که پیش از ما بودند، یکسان و مشابه است. همگی در یک گردنبند یا حلقه‌ای از تلاش و کوشش به هم متصل شده‌اند.