غزل شمارهٔ ۵۲۰۷

برداشت: خاک ارزشی ندارد و نمی‌تواند به یک زمین شور و بی‌فایده فروخته شود. همچنین، زیبایی و شیرینی lip یار (دوست یا محبوب) را نمی‌توان با هیچ چیز دیگری معامله کرد.

برداشت: کسی نتوانسته است پسته‌ی شور را به شکر تبدیل کند، و چقدر عجیب است که در آن سنگ جواهر شکر، به نمک باران خورده است.

برداشت: در حضور معشوق که لبانی خوش طعم دارد، به طور ناگهانی حجاب شرم را کنار زده است.

برداشت: دل شکسته و غمگین من هیچ گاه با آرامش و راحتی درمان نمی‌شود، چون شوری که از عشق در درونم هست، به هیچ وجه قابل کنترل و پنهان نیست.

برداشت: کار خود را انجام می‌دهد، اما صائب، به اندازه‌ای صبر دارد که کار نمک را به تعویق بیندازد.