غزل شمارهٔ ۵۲۰۶

برداشت: زخم ما را با نمک آرام کن، مانند سرمه که خواب را تحت تأثیر قرار می‌دهد. زخمی که داریم، همچون کبابی خام می‌ماند که نیاز به نمک دارد.

برداشت: لب‌های زیبای او به قدری دل‌فریب و نازک شده‌اند که گویا از آب می‌نیرسد. مانند جامی که به خاطر نمک، حالت خاصی پیدا کرده است، طوری که وقتی به آن نگاه می‌کنیم، حس خاصی به ما دست می‌دهد.

برداشت: دلپذیر به دلیل عشق و هیجان، خوان زمین به مانند سفره‌ای است که خوش شروع و خوش پایانی دارد و به لطف نمک، طعم لذت‌بخش‌تری به خود می‌گیرد.

برداشت: غفلت باعث می‌شود که کسی بی‌درد و بی‌توجه بماند و سخنان تلخ و ناگوار، مانند خاموشی و کباب‌کردن خواب آسوده را ناراحت کند؛ مانند غذایی که به‌خاطر نمک زیاد، خراب شود.

برداشت: اگر بادام تلخ را با نمک بخوریم، تلخی آن شیرین می‌شود؛ لذا اگر چشم انسان هم تلخی داشته باشد، با کمی نمک می‌تواند تحولی شگرف پیدا کند.