غزل شمارهٔ ۵۲۰۵

برداشت: از تلخی و سردی این دنیای بی‌رحم، من به حالتی مثل مویز تبدیل شده‌ام. خون من در دل همچون گناهی سوخته، به خاطر این بیابان خشن و بی‌رحم.

برداشت: زندگی خاکی و دنیای مادی از وجود جوانان و کسانی که به تازگی درخشش و طراوتی دارند، تهی و بی‌رمق است. در این دنیای بیابانی و خشک، زبانی برای شکوفایی و سرزندگی وجود ندارد و گل و زیبایی از آن برنمی‌خیزد.

برداشت: چشم‌هایی که بی‌اشک و دل‌هایی که بی‌آه هستند، در زیر گل و رنگ‌های زیبا، حال خوشی دارند. زهر به آرامی از لبه‌ی لیوان و ظرف خالی می‌چکد.

برداشت: بگذار تا بگویم که باور نکردن معصومیت کسانی که به دنیا و عشق بی‌پروا نگاه می‌کنند، اشتباه است. زاهدی که خود را از عشق و شور و حال دور نگه‌داشته، همواره از زیبایی‌های زندگی غافل است و حقیقت را نمی‌بیند. او مانند هیزم تر است که در برابر آتش عشق بی‌پناه قرار دارد، اما هیچ بویی از آن عشق نمی‌برد.

برداشت: وقتی که قلم به دست گرفته، از نظر دیوانگان حقی ندارد، چرا که در ناخن من، آرزوی بیهوده‌ای را می‌پروراند.

برداشت: از زهد و پرهیزکاری با دل خونین، باده‌ای زیبا و شاداب درست کن؛ چرا که آتشِ محبت، این سرما و خشکی را درمان می‌کند.

برداشت: کشتی ما به بیابان مرگ تبدیل شده است، زیرا مانند موجی سراب، از آن طرف و این طرف در این دریای خشک به شدت لطمه می‌خورد.

برداشت: از درختی که میوه‌های فراوان و تازه‌ای می‌دهد، چرا قسمت سعدی به خشکی و بی‌ثمر بودن تبدیل شده است؟