غزل شمارهٔ ۵۲۰۳

برداشت: هرچند که نمی‌توان از جام بی‌مایه چیزی به دست آورد، اما گاهی عشق و احساسات می‌تواند پیام محبت را از دل‌های خشک برساند.

برداشت: اگر با بوسه‌ای می‌توانی لب خشک مرا سیراب کنی، من از لعل تو راضی‌ام و از دشنامِ خشک بی‌نیازم.

برداشت: من هیچ گاه مردمی را ندیده‌ام که مانند او جذاب باشند، حتی اگر من به سختی تلاش کنم تا از بادام خشک روغن بگیرم.

برداشت: حسرت می‌خورم که از دوستی او به مانند نگینی در عقیق زینتی، اما با این حال قسمت من تنها خشکی و بی‌حالی است.

برداشت: در تلاشت برای رسیدن به هدف ناامید نباش، زیرا نتیجه‌ای که به دست آورده‌ام مثل عقیق است که از خشکی و ناملایمات به وجود آمده و فقط سیاهی به جا گذاشته است.

برداشت: حاصل من از نداشتن دیدن او، حسرتی است شبیه به صیادی که از دریا دامی بی‌ماهی می‌آورد.

برداشت: در خانه عارفان، هیچ چیز مانند پرده‌ای کامل و زیبا وجود ندارد؛ بلکه درویش با اندام نحیف و خشک خود، همچون بوریا (پرده‌ای ساده) می‌سازد.

برداشت: اگر زیبایی زلفی بیشتر از مهره‌ای باشد، جذابیت آن برای دل همیشگی نیست؛ زیرا اگر چیزی در آن نباشد، دام خشک و بی‌فایده است.

برداشت: چنانچه سکوت و آرامش باعث بروز عطوفت و محبت می‌شود، این سکوت می‌تواند چشمه‌ی برکات و نعمت‌ها را نیز خشک کند.

برداشت: دل من بی‌بار و گودال خالی است، اما از من صداهای تر و تازه‌ای به گوش می‌رسد، در حالی که حالت من خشک و بی‌جانی است.