غزل شمارهٔ ۵۲۰۲

برداشت: حسرتم به خاطر خط آن محبوب بیشتر شده است، چرا که با خشک شدن کاغذ، غبار یادها و خاطرات نیز بیشتر می‌شود.

برداشت: در بهار، وقتی شکوفه‌های گل و باران رحمت Nature می‌بارید، هیچ‌یک از آرزوهای من به عشق محبوبم برآورده نشد و هنوز دلم از غم و خشکی پر است.

برداشت: اگر زیبایی‌ها فقط به خاطر دیدن محبوب باشد، پس هیچ تفاوتی بین صورت یک دیوار و یک معشوق خشک وجود ندارد.

برداشت: دود از کنعان بلند شده است، اما بوی پیراهن کجاست؟ تا وقتی که مانند نرگس تر، چشم یعقوب خشک نماند.

برداشت: تا زمانی که به جوانی و شادابی موجودات توجه شود، سروها برای چشم‌ها مانند چوب خشک به نظر می‌رسند.

برداشت: زاهدان با زبان خود بر افرادی که در خاک زندگی می‌کنند حمله می‌کنند و در حالی که زمین نرم است، طوفان باعث می‌شود که چیزهای بی‌فایده به هم ریخته و پاک شوند.

برداشت: از نرمی و زیبایی نوشته‌اش امیدوار بودم، اما در نهایت همان نوشته سخت و خشک تبدیل به آزار روح من شد.