غزل شمارهٔ ۵۲۰۱

برداشت: جراحت شمشیر شهادت باعث می‌شود که از دل خاک، روحی زنده و شاداب به سمت بالا برخیزد، مشابه با گل‌هایی که از زمین جوانه می‌زنند و با روی خوش و خندان از خاک بیرون می‌آیند.

برداشت: از زیبایی‌های لیلی که همواره باعث شرم و حجاب است، هنوز هم مجنون با سر پایین و حسی عمیق از عشق به او، از خاک بلند می‌شود و به سمت او می‌رود.

برداشت: در اینجا گفته شده که به دلیل زیبایی و جذابیت گل‌ها در زمان وجود بلبل، حتی مرغابی‌ها هم از شرم و حیا در کنار آنها احساس خجالت می‌کنند و از خاک سر بر می‌دارند. در واقع، زیبایی گل‌ها به حدی است که باعث می‌شود دیگر موجودات هم تحت تأثیر قرار گیرند و احساس کمبود کنند.

برداشت: هر کسی که از مسائل پنهان و عمیق دنیا آگاهی داشته باشد، مانند نرگسی که به آرامی از خاک سر برمی‌آورد، با عصا به آرامی و با احتیاط به سمت حقیقت و روشنایی می‌رود.

برداشت: هر زمان که عمر طاوس به پایان می‌رسد و بال‌هایش را به زیبایی باز می‌کند، مانند پرنده‌ای که در روز قیامت از خاک برخیزد.

برداشت: هر کسی که خنده را در درون خود مانند غنچه‌ای محفوظ دارد، در روز قیامت با لبانی پرخنده از خاک برمی‌خیزد.

برداشت: هر کسی که در روز رستاخیز از اعمال خود شرمنده و ناراحت است، به خاطر شرمندگی‌اش از خدا در بهشت به حساب نمی‌آید و شرم او را از نعمت‌های بهشت دور نمی‌کند.