غزل شمارهٔ ۵۲۰۰

برداشت: اگر میوه‌ای نارس و نپخته به زمین بیفتد، ممکن است هزینه‌ها و ضررهایی برای زمین به همراه داشته باشد. افسوس بر کسی که در این دنیا نیمه‌کاره و ناتمام بماند و به خاک سپرده شود.

برداشت: از هنگام طلوع و غروب خورشید مشخص شد که هرکس در این دنیا به اوج برسد، در نهایت به زمین خواهد افتاد.

برداشت: هر زمانی که بدون فکر و از روی بی‌توجهی هرکس چیزی بگوید، مثل این است که یک مست خواب‌آلود ناگهانی از بالای بام به زمین بیفتد.

برداشت: بیرنگی نشان‌دهنده اصالت و خلوص گوهر است. اگر پرتو خورشید بر چیزی بیفتد و آن شیء رنگین شود، نشانگر آن است که آن چیز به خاک افتاده و به حقیقت خود نمی‌رسد. در واقع، جوهره واقعی بدون رنگ و زرق و برق است و از تغییرات ظاهری دور است.

برداشت: در ذات افرادی که آگاه و روشن‌اند، هیچ گونه تکبر و خودبزرگ‌بینی وجود ندارد. نور خورشید بر همه می‌تابد و به هیچ‌کس برتری نمی‌دهد، بلکه همه را به یک اندازه روشن می‌کند.

برداشت: چون آن سرو زیبا را در آغوش گرفته‌ای، امکان ندارد که سایه‌اش بر زمین بیفتد.

برداشت: در دشمنی، تواضع و فریبکاری ریشه دارند، و کسی که در خطر است، هرچند در خاک بیفتد، به خاکساری و افتادگی نزدیک‌تر می‌شود.

برداشت: هر کسی که در عشق و آشتی به سر می‌برد، از احساس حسرت و غم من آگاه است، زیرا وقتی که جام عشق او به زمین بیفتد، همچون گل در خاک می‌نشیند.

برداشت: از صدای دلخراش من، خاطره‌ی گلستان‌ها در اشک‌هایم به شکل دانه‌هایی می‌ریزد و چشمانم به حالت افسردگی به زمین می‌افتد.

برداشت: اگر سخن از طرفی به خوبی بیان شود، شنونده نیز باید قابلیت شنیدن و درک آن را داشته باشد. در غیر این صورت، کلام به هدر می‌رود و هیچ تاثیری نخواهد داشت.

برداشت: صحبت کردن از کفر در جمعی که نادان هستند، نادرست است. در مراسمی که به حضور می‌گذرانند، احترام و ادب باید حفظ شود و نباید به معشوق بدون احترام سلام کرد، زیرا این کار به نوعی حقیر شمردن آن زیبایی می‌شود.

برداشت: دیده های خالص و پاک، نقص های ناتمامان را برطرف می کند، زیرا نور کامل ماه از روزن به زمین می تابد.

برداشت: هر کجا میوه‌ای به زمین می‌افتد، دلیلی بر پختگی و رسیده بودن آن است، اما وقتی سخن ناپخته و بی‌ارزش به میان آید، با افتادن آن، به بی‌ارزشی‌اش افزوده می‌شود.