غزل شمارهٔ ۵۱۹۴

برداشت: دل من در زلف تو گرفتار شده و از وابستگی‌هایش رها گشته است. این پیوندی که بین ما وجود دارد، به گونه‌ای است که تمام زیبایی‌ها و طراوت‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: زلفی که به حیات جاودانی اشاره دارد، با زیبایی و شکوه خاصی به شکلی است که با اصل و حقیقت هماهنگ و هم‌خوان است.

برداشت: از عشق شکایت می‌کنیم، اما این شکایت نشانه صبر و تحمل ماست. دایه‌ای که مهربان است، چگونه می‌تواند با کودک دشوارخو کنار بیاید و او را آرام کند؟

برداشت: دیگر نمی‌توان در روز قیامت دل‌ها را جمع کرد، چرا که هر دلی از ناله‌ی عاشق به هم می‌ریزد و به هم می‌خورد.

برداشت: عزم و اراده از دل انسان برمی‌خیزد و نمایش زندگی مرفه و تجملاتی به دست مردم و دیگران وابسته نیست. روزی و رزق واقعی از سوی خالق به انسان داده می‌شود و بر اساس این خالق است که زندگی معنادار می‌شود.

برداشت: این شعر به این معناست که ای سرو، با قامت خود به دیگران فخر نکن، زیرا این لباس و شکوه که داری، به هر بی‌سروپایی می‌نشیند و به او نیز می‌فروشد. به عبارتی، زیبایی و شکوه ظاهر فقط به واسطه‌ی خود فرد نیست و ممکن است به سادگی بر تن هرکسی دیگر هم بیفتد.

برداشت: انسان نمی‌تواند به عیب‌ها و هنرهای خود پی ببرد، مگر اینکه دیگران از عیب‌های او چشم‌پوشی نکنند.

برداشت: اگر دل صائب از تیغ تو جریحه‌دار شود، شگفتی ندارد، چرا که جان تازه‌ای می‌یابد و با دوستان هم‌نظر خود صحبت می‌کند.