غزل شمارهٔ ۵۱۹۲

برداشت: در بهشت، تقدیر مانند تیر به دل انسان می‌نشیند و هر رفتاری از سوی مردم می‌تواند رحمتی باشد برای کسی که با آن‌ها آشنا می‌شود.

برداشت: صبح قیامت فرارسیده و چهره‌ها در آن روز باز شده است. در این روز، نشانه‌های فنا و زوال به وضوح دیده می‌شود و مردم با دندان‌هایی نمایان، در حال خنده هستند.

برداشت: در زمین بی‌حاصل، آب زندگی را ریختن به مانند صرف عمر در راه خشنودی دیگران است.

برداشت: در وسط دریا، کشتی با بادبانش به آرامش رسیده است. نگذار به دوستی آشناها امیدی داشته باشی.

برداشت: مرغی وجود دارد که با رها شدن از دام، دل‌های ساده‌دل را غمگین می‌کند. افرادی که از بی‌چیزی و بی‌وفایی دیگران شکایت می‌کنند، در واقع خود را در دام ناامیدی گرفتار کرده‌اند.

برداشت: در آب زیر کاه، خطر بیشتری وجود دارد، پس از راهی نرو که فقط به ظاهر صلح و آرامش مردم به نظر می‌رسد.

برداشت: هرکسی که به تو بی‌اعتنایی کند، این را فرصتی طلایی بدان؛ زیرا این افراد به دلایل گوناگون از تو فاصله می‌گیرند و به دیگران توجه می‌کنند.

برداشت: تو در میان مردم قرار داری و نمازت به سمت قبله است. اگر به مردم پشت کنی، می‌توانی رهبری و هدایت‌گری آنها را بر عهده بگیری.

برداشت: مردم بی‌دانه و بی‌هدف از سخنان بی‌محتوا سیر نمی‌شوند و تنها مشغول می‌شوند. این اسیر کردن و سرگرم کردن آنها به مانند دور کردن آرد از آسیابی است که بی‌دانه است.

برداشت: گوشی که از صدای مردم آسیب دیده، با نرمی پنبه و داروی خوشبو به خود می‌رسد.

برداشت: دل‌سوزی او به نوعی از پشیمانی و ندامت گره خورده بود، به همین خاطر ما چشمان‌مان را بر روی یک قلم، از توتیای مردم بستیم.

برداشت: هنگامی که وحشت من به دشت و بیابان بکشاند، انگار دهان شیر بر من باز می‌شود و نشانه‌های آن در پای مردم نمایان است.

برداشت: در نگاه دیگران ارزش خود را از دست نده، چرا که مانند برگ کاهی به راحتی از جایی جابه‌جا می‌شوی و تحت تأثیر جذب دیگران قرار می‌گیری.

برداشت: صائب می‌گوید: برای علاج خود، باید از داروهای کم‌هزینه و ساده استفاده کنی، زیرا درد بی‌درمان، هزینه‌اش بیشتر از درمان مردم دیگر است.