غزل شمارهٔ ۵۱۹۰

برداشت: سرنوشت مردم مانند نقوش و رنگ‌های مار است و آن‌ها را با زهر خود دچار مشکل کرده است. به همین دلیل، سرشت و ذات انسان‌ها نیز تحت تأثیر قرار گرفته است.

برداشت: هر خوشه محصولی بارها از انتقادات و سرزنش‌ها صحبت کرده است. مواظب باش که از چشم دیگران، روزی و نعمت نداشته باشی، چرا که این محصول نتیجه تلاش جمعی است.

برداشت: روز و شب مردم به خاطر نان و روزی در تلاش و حرص هستند، همان‌طور که گل (خاک) در تنور می‌سوزد، سرشت و طبیعت انسان‌ها نیز به همین گونه است.

برداشت: مردم از ترس آتش جهنم در عذاب و نگرانی هستند، ولی ما از خداوند می‌خواهیم که ما را از بهشت بندگانش محفوظ بدارد.

برداشت: من با سوزن جراحت و درد دل، رشته‌های محبت و عشق را از هم گسسته‌ام. حالا این زخم را چه کسی می‌تواند با دست‌های بی‌رحم مردم یا دیگران بخیه بزند؟

برداشت: سر بالشم به مانند غنچه‌ای است که در آغوش وحدت قرار دارد و آنچه زیر سنگ نهفته است، رنج و درد خلق نمی‌تواند بر آن سایه بیفکند.

برداشت: من با صد چراغ به جستجوی عیب‌های خودم هستم، اما چه زمانی فرصت پیدا می‌کنم تا خوب و بد خود را از هم تشخیص دهم؟

برداشت: در شرایط سخت و دشوار، صائب از رفتارهای زشت انسان‌ها فراری است و به همین خاطر به دور از جامعه و جمعیت می‌باشد.