غزل شمارهٔ ۵۱۸۹

برداشت: سپیده‌دمی است که از نفس واقعی عشق به وجود آمده و نشانه‌اش حرارتی است که مهر و قربت از دل پرشور عشق برمی‌خیزد.

برداشت: در اینجا به تصویر کشیده می‌شود که شادی و سرور در واقع قفل درهایی است که عقل و خرد باید با کلیدی که عشق نام دارد، باز کند. عشق به عنوان نیرویی مهم و کلیدی به شمار می‌آید که ما را به بهشت یا حالتی از خوشبختی و آرامش می‌برد.

برداشت: هر دانه‌ای که در زمین عشق غوطه‌ور شود، به سمت آفتاب می‌رود و تمایل به رشد و شکوفایی پیدا می‌کند.

برداشت: آسمان به خاطر عشق، به زیبایی و لطافت گل، همه توجهش به لحن عاشقانه‌ای است که از دل برمی‌خیزد.

برداشت: زمانی نزدیک است که مانند میوه‌ای رسیده، گشوده شود و این زیباست که در دل عشق زنده است.

برداشت: حسن، به خودی خود زیبایی‌اش را نمی‌بیند و تنها آینه‌ای که نشان‌دهنده زیبایی او باشد، عشق است. برای اینکه عشق به او واقعی و عمیق باشد، باید خود را در آینه عشق ببیند و بشناسد.

برداشت: هر که عشق را در دل خود بجا نگذارد و ریشه‌دار نکند، هرگز نمی‌تواند از زیبایی‌ها و خوشی‌های بهشت لذت ببرد.