غزل شمارهٔ ۵۱۸۶

برداشت: بهار با نسیم خود جان تازه‌ای به انسان می‌بخشد و عشق همانند گل و خار، هر دو را از یک منبع می‌سازد.

برداشت: در بیابان و بی‌حالی عقل، راهی برای بهبود و درمان وجود ندارد؛ اما در دل عشق، همواره رنگ و رویی شاداب و زیبا وجود دارد، مانند لاله‌ای در بستان.

برداشت: عشق مانند خاری است که اگر در پای انسان فرو رود، دیگر نمی‌تواند پا را از مسیر عشق خارج کند و آن را بیرون بکشد.

برداشت: از جان سخن نگو که وابسته به نقش اول داستان است، زیرا دارایی و ثروت دو عالم در گیر و دار عشق همچون قمار است.

برداشت: خودت را هرگز به خاطر عشق به آتش نزن، بلکه با لطافت و cuidado به نوشته‌ها و ایده‌هایت رسیدگی کن.

برداشت: عشقی که تعدادش کم باشد، به اندازه‌ای نیست که برای عاشقان واقعی دشواری ایجاد کند.

برداشت: ما همیشه در زیر سایه مرگ ایستاده‌ایم و از مکان آرامش عشق خارج نمی‌شویم.

برداشت: در اینجا مسئولیت و تلاش به همت بستگی دارد، و تنها کسی که می‌تواند از مشکلات و چالش‌های سخت عبور کند، عاشق واقعی است.

برداشت: من کی هستم که زیر بار سنگین عشق خم نشوم، در حالی که عشق برای دوتا حافظه و مسئولیت دارد.

برداشت: ما هزاران بار امتحان کردیم، اما هیچ روشی نتوانست دل به عشق بسپارد.