غزل شمارهٔ ۵۱۸۵

برداشت: دل آرام نمی‌گیرد و در اثر عشق دچار تشویش است، این احساس به قدری پیچیده و دشوار است که گاه به نظر می‌رسد می‌تواند به شکلی بی‌پایان ادامه پیدا کند.

برداشت: صبح قیامت وقتی فرا می‌رسد، آفتاب مانند جامی از مستی عشق بر لبانش می‌آورد و درخشندگی‌اش را به همگان نشان می‌دهد.

برداشت: عشق به اندازه‌ای قوی و تأثیرگذار است که می‌تواند تمام موانع و پرده‌ها را از میان بردارد و باعث بیداری درونی و روشنی روح انسان شود. هر کسی که تحت تأثیر این عشق قرار گیرد، نمی‌تواند از تأثیرات آن فرار کند.

برداشت: آتش چه تاثیری بر چیزی که قبلاً سوخته است می‌تواند داشته باشد؟ عشق واقعاً نمی‌سوزد و در برابر تابش آفتاب حشر اگر هم کباب شود، اثرش متفاوت خواهد بود.

برداشت: از دل و جان کسانی که عاشق هستند، نوری ساطع می‌شود که به دل‌نشینی و جذابیت عشق اشاره دارد. این نور و زیبایی به قدری قوی است که نمی‌توان آن را با چیزهای دیگر همچون ابر و پنهان شدن آفتاب مقایسه کرد. عشق حقیقی همیشه درخشان و نمایان است.

برداشت: درد باعث می‌شود که نبض انسان تندتر و ناآرام‌تر شود، اما عشق، حتی در میان ناراحتی‌ها و مشکلات، نمی‌تواند آدم را مضطرب کند و به آرامش می‌دهد.

برداشت: نگاه کردن به دل‌های شکسته و غمگین آدم را می‌ترساند، چون عشق نابود شده مانند سیلابی خروشان و بی‌رحم در حال گذر است.

برداشت: هدف و آرزوی هر دو جهان در دام عشق او گرفتار است، زیرا هر دل که به عشق او وابسته شود، دچار پیچیدگی و زیبایی‌های آن می‌شود.

برداشت: صائب در این بیت به این موضوع اشاره می‌کند که افرادی که به حقیقی‌ترین عشق دست پیدا کرده‌اند، دیگر نیازی به زندگی مادی و دنیوی ندارند. او به نوعی می‌پرسد که چگونه می‌توان با وجود چنین عشقی، از آن فاصله گرفت یا دلسرد شد.