غزل شمارهٔ ۵۱۷۹

برداشت: در روز قیامت، امتحان و آزمایش بزرگ و دشواری وجود دارد که عشق با طعم خاص و تلخی خود، در دل انسان‌ها به وجود می‌آورد. این عشق باعث می‌شود که انسان‌ها در لحظات سخت و حساس به نوعی شور و شوق روی آورند.

برداشت: با وجود اینکه انسان‌ها در نوشیدن جام توحید غافل و بی‌خبر هستند، اما هر ذره از دل و وجود خود، کاملاً آگاه و عاشق است.

برداشت: عشق همه موجودات و اجزای جهان را به حرکت و سفر واداشته، نه تنها این جاده، بلکه همه جا به عشق می‌رسد و به سوی بیابان‌ها می‌رود.

برداشت: عشق مانند خورشید است و دنیا به مانند شبنمی بی‌پایه و اساس می‌باشد. از این رو، هیچ خطری از زیبایی و جلوه‌های عشق وجود ندارد.

برداشت: عشق همچون یک نور درخشان است که می‌تواند به هر چیزی جان ببخشد و تأثیر عمیقی بر دل‌ها بگذارد، حتی دل سنگی. این عشق به گونه‌ای است که می‌تواند از اوج کوه‌ها فرود آید و همه جا را روشن کند.

برداشت: هیچ‌کس مانند خضر، که به تنهایی آب زندگی را می‌نوشد، وجود ندارد. کسی که عشق در دلش جوانه می‌زند، مروت و جوانمردی را در وجودش احساس می‌کند.

برداشت: عقل از این که عشق درون وجودش را به انحایی درک کند، نگران و مضطرب است. او می‌بیند که عشق بسیار فراتر از هر نوع دانش و فهمی است که می‌تواند داشته باشد. عشق همچون یک درون پُر از ویژگی‌ها و احساسات، فراتر از آن است که عقل بتواند به تنهایی به آن دست یابد.

برداشت: سر من مثل سر خورشید، به آسودگی و آرامش نرسید. عشق با من خسته و دلشکسته حرف می‌زند و از من می‌پرسد که چه حال و احوالی دارد.

برداشت: چشم‌های قطره‌های شبنم چه تأثیری می‌توانند بر روی خورشید درخشان بگذارند؟ عشق از افرادی که نگاه کوتاه و سطحی دارند، چه نگرانی و دلیلی می‌تواند داشته باشد؟

برداشت: از دل هنرمند درباره عشق بپرس، زیرا عقل که درک درستی از آن ندارد، چه می‌داند که عشق چه هنرهایی دارد.