غزل شمارهٔ ۵۱۷۷

برداشت: هر صدایی که از طوفان بلند شود نمی‌تواند عاشق را از پای درآورد، چون عشق او به مانند آتش یا داغی است که در دلش شعله‌ور است. این عشق و داغی که دارد، باعث می‌شود تا همیشه آماده باشد، حتی در روز قیامت.

برداشت: از شدت بی‌قراری مانند پلنگ، از خواب بیدار شو. اگر شیر در خواب بر بستر عاشق استراحت کند، به خواب غفلت نمی‌رود.

برداشت: چه کسی جرأت دارد راز عشق را در دل خود نگه دارد؟ همان‌طور که صدف با سینه‌ای شکسته، مروارید عاشق را به ساحل می‌آورد.

برداشت: پرواز به اوج نامحدود از کجا ممکن است؟ آیا عشق واقعی سبب نخواهد شد که دل به تپش بیفتد و روح عاشق را به پرواز درآورد؟

برداشت: دل من هر لحظه به خاطر درد تازه‌ای می‌سوزد و در این میان، مانند عودی که بر آتش می‌سوزد، احساساتم شب و روز در حال شعله‌ور شدن هستند.

برداشت: لیلی سر مجنون را بر زانو می‌گذارد، اما نمی‌داند که عاشق او چقدر بزرگ و با ارزش است، مانند کوهی که زیر سر او خاکستر می‌شود.

برداشت: بگذار به دور تو بچرخم و دور خودم را حصاری از لطف و آرامش بسازم، چون تو مرا به آتش عشق سوزاندی.

برداشت: آسمان‌ها از گردش و حرکت خودشان خسته شده‌اند، ولی هنوز خاکستر عشق به حالت آشفته و پریشان خود ادامه می‌دهد و مثل یک رقص زیبا می‌رقصد.