غزل شمارهٔ ۵۱۷۶

برداشت: در میان مردم، احساسات و نیت‌های پاک پیدا نمی‌شود و به جای آن، در دل‌ها زهر حسد و نفاق وجود دارد که به صورت ظاهری در رفتار آن‌ها نمایان می‌شود.

برداشت: من از صحبت‌های ناخوشایند و دردآور در مورد خودم رنج می‌برم، اما هنوز هم امید دارم که از محبت و حمایت مردم بهره‌مند شوم.

برداشت: اگر در زمین خاکی، در کنار مرگ قرار بگیری، بهتر از این است که همیشه زنده بمانی و در این دنیا به زندگی ادامه دهی، بدون اینکه تأثیر مثبتی بر زندگی دیگران داشته باشی.

برداشت: چشمه‌ای که در کوه و دمنوش به گریه افتاده، همان سنگ سختی است که به خاطر زیبایی و جذابیت ابروی محبوب، از شدت احساس، آب شده است.

برداشت: قبل از این که دچار ناراحتی شوم، چهره‌ام مثل گل بود و هیچ غم و اندوهی نداشتم. اما حالا که به سختی‌ها و تنگی‌ها نگاه می‌کنم، حال و روزم تغییر کرده و دلم از این همه فشار و تنگی آزرده است.

برداشت: من از گودالی پر از آب و بی‌نیازی نوشیده‌ام و این آب در وجود من همچون تیغی برنده است که وجودم را زنده و سیراب کرده است.

برداشت: در خلوت و تنهایی‌ام، از زیبایی‌های وجودم مراقبت می‌کنم. این حالت مرا به یاد شکارچیان می‌اندازد که بوی زندگی و نشاط را به مشامم می‌رساند.

برداشت: اگر زیاد از حد دربارهٔ حرف‌ها صحبت کنی، مانند تیر به قلب می‌خورد. حرف راست همواره به راحتی قابل درک نیست و ممکن است در دست شخصی غیرقابل اعتماد باشد. نظرات دیگران نیز می‌تواند تأثیرگذاری منفی داشته باشد.

برداشت: اگر از ریشه هر یک از موهای من خون ریخته شود، آیا نیشتری پنهان در آستین هر موی انسان وجود ندارد؟

برداشت: بهتر است از دیگران انتظار نداشته باشی و دلخوش به روی آنها نباشی، زیرا هیچ‌کس به اندازه تو نمی‌تواند به دل تو آرامش ببخشد. بنابراین، بهتر است که به سال و ماه دلبستگی نداشته باشی و به جای آن، به خودت و دنیای درونت توجه کنی.