غزل شمارهٔ ۵۱۷۴

برداشت: وقتی که عشق با تمام جذابیت و زبشی خود نمایان می‌شود، چگونه می‌توان از مخفی کاری‌ها و زخم‌های نهفته عشق پرده برداری کرد؟

برداشت: در دل هر موجی، هر سنگی از یونان به زمین می‌افتد و از دل گِرما و حرارت، جوشان و طوفانی چون عشق به‌وجود می‌آید.

برداشت: صبر و استقامت که بر اساس عقل محکم است، حتی با شعله‌های آتش عشق نیز می‌تواند رقص کند و تحمل کند.

برداشت: با رها کردن دنیای مادی و گذشتن از خواسته‌های زودگذر، به زندگی ابدی دست خواهی یافت، زیرا عشق مانند تیغی زهرآلود است که توسط خضر، نماد دانایی و طول عمر، در چشمه حیات جاری است.

برداشت: عاشق واقعی باید از وابستگی‌ها و تعلقات دلش پاک شود، چرا که عشق خالص همچون ماهی عمان، نیازی به زیور یا زینت ندارد.

برداشت: عشق حالتی نیست که با مرگ از بین برود. مانند گردبادی که از خاکی آشفته برمی‌خیزد، عشق نیز از دل‌های پریشان برمی‌خیزد و ادامه می‌یابد.

برداشت: من کدام یک از ذرات هستم که بتوانم او را توصیف کنم؟ گردون (جهان) هرگز از بازی عشق رهایی ندارد.