غزل شمارهٔ ۵۱۶۸

برداشت: هر جا که شخصی غمگین و دلسرد باشد، عشق به او روح می‌بخشد و زندگی جدیدی به او می‌دهد. عشق به گونه‌ای است که تمام ذرات جهان را سیاه و تاریک می‌کند.

برداشت: عشق، قطره‌ای کوچک را چنان زیبا و درخشان می‌کند که انگار دریا در آغوشش جا گرفته است و به او شکل و جلوه‌ای همچون خورشید می‌بخشد.

برداشت: دودلی و شور و هیجان عشق باعث می‌شود که زیبایی زلف‌های پریشان جلوه‌گری کند، به حدی که در دنیای واقعیت هم اثراتی از آن احساسات دیده می‌شود.

برداشت: صبح زیبا و دل‌انگیز روز قیامت، نمکدان بر زمین افتاد و عشق از مکانی آرام و درونی به سمت بیابان روانه شد.

برداشت: عقل مانند لوح و قلمی دارد که باید آن را به دست گرفت، اما عشق این قدرت را دارد که بدون نیاز به قلم و نوشتن، هزاران داستان و احساس را خلق کند.

برداشت: وقتی که آب در چشم تماشاگر نباشد، دیگر چه چیزی می‌تواند او را به رقص درآورد؟ عشق مانند دست موسی، هر برگ این چمن را به حرکت واداشته است.

برداشت: عشق باعث می‌شود که حتی اگر گروهی از چیزها به نظر در هم ریخته و پراکنده باشند، جدا کردن و تمایز دادن آن‌ها از یکدیگر کار ساده‌تری باشد.

برداشت: عشق مانند شبنم بر روی گل است که در نور آفتاب محو می‌شود و با ظهور آن، تاریکی و غم‌هایش را برای ما به نمایش می‌گذارد.

برداشت: تمامی هستی تحت تاثیر عشق قرار گرفته و جان خود را فدای آن کرده است. عشق، مانند غوطه‌ور شدن در خون، جهان را متزلزل کرده و تنها زمانی که به بالندگی و اوج می‌رسد، معانی واقعی‌اش را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: سنگ‌نوردی که در دلش به کار مرغی می‌انگیشید، حالا دیگر از آن فکر رهایی یافته و قاصدی که همچون جوی شیر از دل سنگ بیرون آمده، عشق را پیدا کرده است.

برداشت: نعمت‌های گوناگون را به افرادی که دردی ندارند می‌دهد، و درد خود را برای ما به عنوان کمال و خیر آماده می‌کند. عشق به نوعی به ما نیازمند می‌شود.