غزل شمارهٔ ۵۱۶۶

برداشت: به خاطر زیبایی و شیرینی کلام تو، عقل آدمی تحت تأثیر قرار می‌گیرد و مانند شراب مست می‌شود و غبار فکر و اندیشه‌اش را می‌زداید.

برداشت: جز آن که سخن تو در گلو تنگ است، در هیچ کجای دنیا گنجینه‌ای از راز و حرف نهفته نیست.

برداشت: هر کلمه‌ای که از دهان تو خارج می‌شود، گویای رنج و گلایه‌ای است که به خاطر تنگی و محدودیت‌ها حس می‌کنی و به همین خاطر جایی برای بیان احساساتت نیست.

برداشت: شادابی و تازگی لب‌های تو ناشی از این است که در اثر حجاب و پرده‌ای که بر لعل آتشین تو وجود دارد، آب گفتار و سخن به سرود درمی‌آید.

برداشت: اگر ذهنی تنبل نباشد، می‌توان از نگاه‌های playful تو در زمان خواب، سخنانی را شنید.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند به درستی درباره‌ی خوبی‌های تو صحبت کند، اما زیبایی چهره‌ات به اندازه‌ای درخشان است که با خورشید ارتباط دارد.

برداشت: افرادی که هنوز به رشد و پختگی نرسیده‌اند، نمی‌توانند از نوشیدنی‌های مست‌کننده بهره‌مند شوند. مستی واقعی که روح را شاداب می‌کند، تنها از دل تجربه و بصیرت برمی‌خیزد، نه از صرف مصرف یک جام شراب.

برداشت: راه درست در سکوت است، اگرچه صحبت کردن به نظر بیاد می‌تواند در میان حرف‌های درست و غلط تأثیرگذار باشد.